Σε αυτή τη μελέτη, η οποία διεξήχθη από τον Γρηγόρη Μπιζά και συνεργάτες, εξετάστηκε πώς η ένταση της άσκησης στα διαλείμματα μεταξύ επαναλαμβανόμενων σπριντ (30 μέτρων) επηρεάζει την απόδοση και την κόπωση σε 13 επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.
Συγκεκριμένα, συγκρίθηκαν τρεις διαφορετικές συνθήκες αποκατάστασης/δραστηριότητας μεταξύ των σπριντ:
Παθητική αποκατάσταση (όρθια στάση).
Μέτρια ένταση (MOD): Τρέξιμο στο 95% του πρώτου αναπνευστικού/γαλακτικού κατωφλίου.
Υψηλή ένταση (HIGH): Τρέξιμο στη μέγιστη αερόβια ταχύτητα (MAS).
Βασικά Συμπεράσματα:
Ανάπτυξη Κόπωσης: Η ένταση του τρεξίματος μεταξύ των σπριντ επηρεάζει καταλυτικά την εμφάνιση κόπωσης. Όσο αυξανόταν η ένταση του τρεξίματος στα διαλείμματα, τόσο μεγαλύτερη ήταν η πτώση στην απόδοση των σπριντ.
Επίδραση Υψηλής Έντασης: Το τρέξιμο υψηλής έντασης (στο επίπεδο της MAS) επέφερε τη μεγαλύτερη μεταβολική καταπόνηση και τη σημαντικότερη μείωση της ταχύτητας (ιδιαίτερα στην πρώτη φάση της επιτάχυνσης 0–15 μ.).
Ο ρόλος της Παθητικής Στάσης: Παρά τις υψηλές τιμές καρδιακών παλμών και γαλακτικού οξέος, η παθητική στάση μεταξύ των σπριντ επέτρεψε τη σταθερότερη διατήρηση της απόδοσης και τη μικρότερη πτώση δυνάμεων σε σύγκριση με τις ενεργητικές συνθήκες.
